Witajcie,
Nie uwierzycie, ale dzisiaj usiłowałam przygotować dla siebie szarlotkę nie wstając przy tym z łóżka. Oto co z tego wyszło:
Zaczynało się to mniej-więcej tak:
- Kochanie, upieczesz dla mnie szarlotkę? On oczywiście po krótkim namyśle odpowie, że nie :). W najgorszym dla mnie przypadku wyskoczy z łóżka prosto do samochodu i przywiezie największego ptysia w mieście.. Dla mnie to byłby koniec. Przy takich akcjach tracę asertywność dla niego na resztę dnia. W tym przypadku nie o to mi chodzi :).. Zabieram więc głos po raz drugi i proszę jedynie o obranie kilku jabłek, dokładnie kilograma (spokojnie, kupiłam duże:). Trochę przekupstwa i działa! Ja sobie w tym czasie mogę spokojnie poleżeć i poczytać..Po jakimś czasie wstaję, odnajdując Go, szperającego już w necie z miną, mówiącą wprost następujące: zrobiłem co mi kazałaś, czuję się wyczerpany tak niecnym zadaniem i chcę teraz pobyć sam..:)). Posypuję więc natłuszczoną formę do wypiekania mąką i wrzucam pokrojone byle jak jabłka. Następnie wsypuję do miseczki szklankę mąki żytniej, pół szklanki płatków owsianych, pół szklanki płatków żytnich, pół szklanki cukru. Mieszam. Wysypuję na jabłka. Na górę kładę pokrojoną margarynę (pół kostki) i wstawiam do piekarnika, ustawiając temperaturę 150 stopni. Wyjmuję ciasto po około 40 minutach, gdy jest przyrumienione. Tu nie trzeba się martwić zakalcem itp. ponieważ składniki są naprawdę niewymagające :). Takie ciasto najlepiej smakuje podane od razu po upieczeniu z gałką (ja wolę z gałkami) lodów.
Jeśli ktoś chce być jeszcze sprytniejszy, może zamiast mojej mieszaniny mączno-płatkowej posypać jabłka 2 szklankami muesli. Cukru można wtedy wcale nie dodawać. Jeśli odchudzacie się- nie dodawajcie też tłuszczu.
Smacznego i asertywności życzę!

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz