czwartek, 1 stycznia 2015

Do czego w domu przydaje się golfista..Happy new year!

Witajcie,

Przyznajcie się, kto dzisiaj zaczął dzień piwem na kaca i wczorajszą sałatką sylwestrową? Niedobrze:) Bo u mnie dzisiaj był dwudaniowy obiad!
Od jakiegoś czasu mam w domu golfistę:) A przy okazji- sushi:) Jaki jest w tym związek? Ano taki, że golfiści, szczególnie ci, którzy sobie lubią pograć w poniedziałkowe przedpołudnie na przykład, lądują często po owej miłej zabawie na lunchu w sushi-barze. Stąd pojawiło się u mnie najpierw sushi na wynos, a następnie sushi, przygotowane w domu. To drugie lubię najbardziej:)
Dzisiaj miałam nie tylko sushi, ale i pomidorową zupę-krem z owocami morza na ostro!

                                                                      Danie numer 1
                                            Zupa-krem pomidorowa z owocami morza

Potrzeba (na dwie duże porcję):
- 2 puszki pomidorów całych, bez skórki
- szklanka białego wytrawnego wina
- ząbek czosnku
- krewetki, kalmary, mule, ryba
-  1/3 papryczki chilli
- olej sezamowy
- cukier, sól, pieprz czarny

Jedziemy:
Na patelnie wlać olej, wrzucić posiekany czosnek i papryczkę chilli. Musi się zarumienić, nie przepalić się! Dalej dolewam wino, czekam aż alkohol wyparuje. Najlepiej dla równowagi nalać sobie wina do kieliszka i popijać podczas gotowania:). Teraz wlewam pomidory z puszki i doprawiam do smaku. Zupa powinna być słodko-ostra. Gotuję jeszcze 5 minut, odstawiam i miksuję zupę na krem. Na osobnej patelni podsmażam z czosnkiem  przez 3 minuty owoce morza, po czym wrzucam owe do ugotowanej zupy. Podaję od razu, póki zupa jest jeszcze bardzo gorąca.

                                                                 Danie numer 2
                                           Sushi z krewetkami i paluszkami krabowymi

Potrzeba:
- suszone wodorosty nori
- ryż do sushi
- ocet ryżowy, cukier, sól (lub gotowy sos do ryżu)

- paluszki krabowe oraz krewetki
- ogórek świeży
- marchewka świeża
- sos wasabi
- marynowany imbir

- awokado
- mata do sushi
-bardzo, bardzo ostry, duży nóż

Jedziemy:
Najpierw trzeba przygotować ryż. Płuczę go kilkanaście razy w sitku nad miską z wodą, którą często zmieniam. Ryż jest dobrze umyty, gdy woda w misce jest przezroczysta. Następnie zalewam ryż w garnku wodą tak, żeby wysokość wody nad ryżem była ok 4 cm. Ryż gotuję się pod przykryciem na małym ogniu ok 15 minut. Zostawiam go pod pokrywką w odstawionym garnku na kolejne 15 minut.W tym czasie robię sos. W małym rondelku podgrzewam 4 łyżki octu ryżowego, 2 łyżki cukru, szczyptę soli. Wlewam sos do ryżu, mieszam i zostawiam do ostygnięcia. Krewetki gotuję krótko w osolonej wodzie. Ogórek(bez pestek), marchewkę i awokado kroję w paski.

Jedziemy:
Na tackę kładziemy listek nori, błyszcząca stroną na zewnątrz. Układam ryż równomiernie, zostawiając paseczek u góry bez ryżu (będzie służył do sklejenia rolki). Podczas pracy przyda się miseczka z woda do moczenia rąk, ponieważ ryz jest bardzo kleisty. Na dole, kilka centymetrów od krawędzi układam składniki. Dobrze jest, kiedy składniki na parę cm. wystają za krawędź rolki. Roluję delikatnie, najważniejsze jest ostrożnie i precyzyjnie zacząć, tak, żeby składniki zrolować do środka. Dalej już idzie łatwo: roluję do końca za pomocą maty, odwijając jej koniec do tyłu. Ot co mi wyszło:


Życzę Wam smacznego Nowego Roku! Nie nudźcie się w kuchni i niech Wam towarzyszą inspirujący ludzie:)


środa, 17 grudnia 2014

Zbrodniara ze mnie

Ot co zrobiłam z kalendarzem adwentowym :)






No dobrze, miałam wspólników :) Tak naprawdę to ja nie żyję popołudniem bez zastrzyku z kawy i czekolady, mam mętlik w głowie i po prostu nie mogę się obejść bez tych dopalaczy.
A tymczasem zmykam robić pierniki- w tym roku wyjątkowo późno. Pogoda nie sprzyja świątecznemu nastrojowi, ale jak się ma w domu dzieciaki to nie ma przed tym ucieczki :)
Przepis na pierniczki, jak zawsze szybki i łatwy (dla zajętych i dzieciatych:), niebawem.

Czekoladowe całuski!

piątek, 12 grudnia 2014

Nie moja zupa..

Witajcie,

Tak się zdarzyło, że jak tylko Jegomość wrócił, od razu wziął się za......gotowanie zupy! Oryginał, no nie?;)
Przedstawiam Wam wspaniałą, (nie-moją:) solankę- bardzo sycącą, intensywną w smaku wschodniosłowiańską zupę.






Składniki:
- wołowina 700g z kością (na 3 litry wody)
- 2 cebule, liść laurowy, kilka ziaren czarnego pieprzu, sól
- 300 g wędzonych żeberek
- 300 g wędzonej kiełbasy
- 4 duże ogórki kiszone
- puszka oliwek
- 2 łyżki przecieru pomidorowego
- 2 łyżki oleju roślinnego
-  łyżka masła
- natka pietruszki
- cytryna

Jedziemy:
Wołowinę i wędzone żeberka zalać wodą w garnku i zagotować. Zdjąć pianę i dołożyć do garnka cebulę. Gotować na małym ogniu ok. 2 godzin. Na końcu gotowania rosół trzeba przyprawić (liście laurowe, pieprz, sól). Z gotowego rosołu trzeba wyjąć mięso i cebulę. Rosół przelać przez sito. Mięso najlepiej jest od razu oddzielić od kości i pokroić w kostkę, tak jak i kiełbasę. Ogórki też trzeba pokroić, po czym poddusić na patelni z paroma łyżkami rosołu. Ogórki lądują w garnku z rosołem. Cebulę poddusić na maśle na patelni, doprawiając solą i zmielonym pieprzem. Dodać do zeszklonej cebuli przecier pomidorowy i wszystko chwilę dusić na małym ogniu. Po tej czynności wszystko ląduje w garnku z rosołem. Wrzucić wreszcie w rosół mięso, kiełbasę i oliwki i gotować jeszcze 15 minut. Podawać z plasterkiem cytryny i posiekaną natką pietruszki.

Smacznego!

PS: No i domyślacie się chyba, że po tym kulinarnym popisie Jegomości zaczęło się moje leniuchowanie..Ale to nic, ja za chwilę też się czymś pochwalę:P

czwartek, 27 listopada 2014

Ot co lubię zjeść tuż po..

Witajcie,

Tak się składa, że w czwartki zawsze ćwiczę ABS. Robię to na stojąco. Teraz jestem na etapie dokładania sobie ciężarów, na razie po 1 kg na każdą rękę.. Planuję z czasem dojść do 6 kg, zobaczymy. Wbrew pozorom, tak zwane "pakowanie się" nie jest potrzebne po to, żeby się lansować wydatnymi mięśniami, tylko żeby dobrze się czuć na co dzień. Warto się postarać o ładny sześciopak na brzuchu, po to tylko, żeby uniknąć bólu kręgosłupa. Dla mnie największą motywacją jest to, że czuję za każdym razem jak przekraczam różne swoje ograniczenia..
Każdy, kto choć trochę interesuję się ćwiczeniami fizycznymi wie, jak ważne jest prawidłowe odżywianie się. I tutaj nie chodzi o sprawy odchudzające! Najważniejsze żeby organizm dostał dosyć cukrów prostych oraz białka do odbudowy tkanki mięśniowej. Można zjeść na przykład banana i wypić jogurt pitny z cukrem (mówię o pierwszych 15 minutach po treningu). Tylko ile można jeść to samo! No właśnie. Dlatego wymyśliłam sobie dzisiaj sałatkę:)

Składniki:
- rukola
- pomidorki koktajlowe
- winogrona czerwone
- gruszka
- ser pleśniowy
- oliwa extra virgin light
-sok z cytryny
- zioła prowansalskie

Jedziemy:

Myję wszystkie warzywa i owoce, rukolę od razu wrzucam do miski. Pomidorki i winogrona kroję na pół, gruszkę na cieniutkie plasterki, ser- w kostkę. Teraz można połączyć składniki. Sos można przyrządzić z oliwy, soczku z cytryny, dodanego do smaku i ziół. Sałatka jest wspaniała w smaku- trochę słodka, trochę kwaśna, a rukola dodaje pikanterii:)

Smacznego! I życzę żeby ćwiczący nie zapominali jeść:)



niedziela, 16 listopada 2014

Karjalanpiirakka, czy kalitki? Jak moje skandynawsko-rosyjskie korzenie wpłynęły na treść dzisiejszej kolacji..

Witajcie,

Rozmawiałam dziś ze swoją Babcią, która jest bardzo pogodną, żyjącą zgodnie z naturą osobą. Na szczęście Babcia, mimo podeszłego wieku bardzo dobrze wygląda, niesamowicie szybko i sprawnie się porusza, a co dla mnie najważniejsze- bardzo dużo pamięta. Nie mówiąc już o tym, że używa skype'a:)
Tak się złożyło, że naszło mnie dzisiaj, żeby upiec domowe ciastka, takie, które najbardziej kojarzą mi się z domem rodzinnym, od którego bardzo jestem daleko. Jak zwykle, padło oczywiście na tzw. kalitki- ciastka z żytniej mąki z ziemniaczanym nadzieniem. Takie ciastka piekła jeszcze moja prababka i jej matka, które przyszły z przesiedleńcami z terenów Karelii, żeby zadomowić się nad rzeką Tikhvinką. Właśnie po moich wepskich przodkach odziedziczyłam wydatne kości policzkowe, wiarę w magiczną, leczniczą moc ziół, drzew i kamieni, a także ten przepis na domowe ciastka, które w mojej rodzinie pojawiają się na stole podczas rozmaitych świąt. Ja natomiast, mieszkając w Polsce robię je na co dzień, dla podtrzymania tradycji:)

Tym razem kalitki wyszły mi niezbyt ształtne, zato bardzo smaczne, do herbatki polecam. Ja oczywiście musiałam sobie zaserwować w gżeli, a jakże:)





Skłądniki
na ciasto:
- szklanka jogurtu greckiego (może być też zwykły naturalny lub kefir)
- mąka żytnia i pszenna, w proporcji 1/1 (zawsze sypię na oko, stopniowo) Ciasto powinno być miękkie, łatwe do rozwałkowania.
- duża szczypta soli

 na nadzienie:
- 3 duże ziemniaki
- jajko
- pół szklanki mleka
- łyżka masła
- sól, biały pieprz

Przygotowanie:

Na początku lepiej jest zrobić nadzienie, czyli zwykłe puree ziemniaczane:) Do ugotowanych ziemniaków dodaję gorące mleko, masło i przyprawy, tłukę, na końcu mieszam z surowym jajkiem. Odstawiam do wystygnięcia, zabieram się za ciasto.
Jak już się domyślacie, ciasto jest niezwykle proste. Trzeba połączyć składniki tak, żeby wyszło elastyczne i dobrze się rozwałkowywało. Robię z ciasta wałek, podsypując mąką. Dzielę ciasto na porcję, które rozwałkowuję na kształt owalu. Na środek każdego placuszka kładę farsz ziemniaczany, brzegi placuszka formuję do środka, kształtując fałdki. Ciasto jest bardzo delikatne, najlepiej więc kształtować pierożki już na blaszce do pieczenia. Piekę ciastka w piekarniku, rozgrzanym do 180 stopni około 30 minut.

Smacznego!

PS:
Kalitki, czy typowo fińskie karjalanpiirakke, można ugotować z rozmaitym nadzieniem. W Finlandii najbardziej tradycyjne nadzienie składa się z ugotowanego specjalnie ryżu i pasty jajecznej. Choć w dzisiejszych czasach, zwłaszcza podczas szykowania imprez, pierożki ozdabiane są nowocześnie, na przykład wędzonym łososiem. Moja Babcia często pieczę je ze słodkim waniliowym białym serem.





środa, 12 listopada 2014

Cha-cza-pu-ri na szybko i łatwo! :)

Witajcie,

Tak się składa, że dzisiaj szykowałam Go na dłuuuuugą delegację. Właściwie najdłuższą w Naszej historii, bo wróci dopiero zimą. Mam nadzieję, że do tego czasu drewno do kominka mi się nie skończy, bo będę musiała wtedy zakasać rękawy i...:) Czego jeszcze, powiedzcie, kobieta nie robi? Oczywiste, że zrobiłam z tej zacnej:) okazji coś specjalnego na drogę. Kanapki to banał!:) W dodatku moje chaczapuri robi się szybciej niż kanapki. Wiadomo, w dzisiejszych czasach trzeba być  super smart :).
Chaczapuri to tradycyjny gruziński placek z serem, bardzo smaczny i pożywny. Najlepiej je się go z jakimś sosem, na przykład adżyką (ostry sos paprykowo- pomidorowy).Chaczapuri może być świetnym daniem na imprezę.

A oto moje chaczapuri


Składniki na ciasto:
- 2 jajka
- 200 g kefiru
- szczypta soli
- 2,5 szklanki mąki
- łyżeczka proszku do pieczenia

Na nadzienie:
-  200 g twardego sera  (ja dałam kozi w ramach eksperymentu- więcej go nie kupię:)
- duży pęczek zieleniny (mam pietruszkę)

Przygotowanie:
W misce ubijam jajka z solą, dodaję kefir i mieszam wszystko. Na koniec wsypuję mąkę i proszek do pieczenia. Mąkę polecam dodawać stopniowo. Konsystencja ciasta powinna przypominać drożdżowe. Ciasto sobie czeka grzecznie na rozwój akcji, a ja w tym czasie kroję w kostkę ser i siekam ogromny pęczek pietruszki. Ci, którzy się zdziwili, że to nie lubczyk, muszą przeczytać ponownie wstęp do przepisu:). Mieszam zieleninę z serem i siekam przez chwilę wszystko razem. Rozwałkowuję ciasto na jakiejś 2 cm, na środek układam farsz serowy. Odgarniam ciasto z boków na środek, tak żeby zakryć ser, i znowu rozwałkowuję delikatnie. Powstały tym sposobem 4 cm-wy placek formuję rękami tak, żeby uzyskać okrągły kształt i wkładam do nagrzanego do 180 stopni piekarnika. Ciasto piecze się ok 20 minut. Kiedy się zarumieni- można wyjmować. Drugim sposobem jest podsmażenie placka na mocno rozgrzanej patelni bez tłuszczu.

Smacznego!

sobota, 8 listopada 2014

Weekend no to...barszcz! Nie, nie ukraiński:)

Witajcie,

Myślę że spora część Was uprawia, tak jak ja, najpopularniejszy chyba dzisiaj sport, zwany multitaskingiem ;). Wiecie: wstajesz rano, uszykować się, uszykować wszystkich, zrobić śniadanie, zrobić kanapki, zawieźć, praca, praca, praca, odebrać, zakupy, zrobić kolację, zrobić pranie, zrobić obiad na jutro, swoje rzeczy porobić (kiedy już naprawdę nikt od Ciebie nic nie chce), prasowanie (żeby było milej- przy tv), padasz na twarz.., w wersji extreme- jeszcze masz na coś ochotę :). Moja prababcia miała duuuużo czasu na to żeby przygotować codziennie świeże jedzenie i na pewno robiła to długo. Ja gotuję zazwyczaj w tempie godnym programu Hell's kitchen, dlatego mój barszcz nie jest ani ukraiński, ani tradycyjny. Jest po prostu mój! Duże tempo, dużo smaku i już :)

Proszę:

Składniki:
- 2 buraki
- cebula biała
- 2 ząbki czosnku
- 2 duże ziemniaki
- pół czerwonej słodkiej papryki
- łyżka koncentratu pomidorowego
- 2 łyżki octu jabłkowego
- sól, pieprz

Przygotowanie:
Można przygotować marynatę wieczorem (wersja dla zabieganych), lub gdy woda na zupę w garnku się powoli zagotowuje. Wrzucam na patelnię: starte na tarce z grubymi otworami buraki, pokrojone w kostkę cebulę i paprykę, poszatkowany czosnek. Smażę na małym ogniu przez chwilę. Dokładam koncentrat, wlewam ocet, solę i pieprze. Podduszam do momentu, kiedy buraki trochę zmiękną. Wrzucam wszystko do garnka z gotującą się wodą i dorzucam ziemniaki w całości. Zupa jest gotowa wtedy, kiedy ziemniaki są całkowicie miękkie. Zazwyczaj zajmuje im to około 30 min :) Wtedy biorę tłuczek do ziemniaków i tłukę je w zupie. Przez to zupa robi się gęstsza no i po prostu lepiej wygląda i smakuje. Jak widzicie, roboty niewiele, ale barszcz jest!:)

Smacznego!