Witajcie,
Tak się składa, że w czwartki zawsze ćwiczę ABS. Robię to na stojąco. Teraz jestem na etapie dokładania sobie ciężarów, na razie po 1 kg na każdą rękę.. Planuję z czasem dojść do 6 kg, zobaczymy. Wbrew pozorom, tak zwane "pakowanie się" nie jest potrzebne po to, żeby się lansować wydatnymi mięśniami, tylko żeby dobrze się czuć na co dzień. Warto się postarać o ładny sześciopak na brzuchu, po to tylko, żeby uniknąć bólu kręgosłupa. Dla mnie największą motywacją jest to, że czuję za każdym razem jak przekraczam różne swoje ograniczenia..
Każdy, kto choć trochę interesuję się ćwiczeniami fizycznymi wie, jak ważne jest prawidłowe odżywianie się. I tutaj nie chodzi o sprawy odchudzające! Najważniejsze żeby organizm dostał dosyć cukrów prostych oraz białka do odbudowy tkanki mięśniowej. Można zjeść na przykład banana i wypić jogurt pitny z cukrem (mówię o pierwszych 15 minutach po treningu). Tylko ile można jeść to samo! No właśnie. Dlatego wymyśliłam sobie dzisiaj sałatkę:)
Składniki:
- rukola
- pomidorki koktajlowe
- winogrona czerwone
- gruszka
- ser pleśniowy
- oliwa extra virgin light
-sok z cytryny
- zioła prowansalskie
Jedziemy:
Myję wszystkie warzywa i owoce, rukolę od razu wrzucam do miski. Pomidorki i winogrona kroję na pół, gruszkę na cieniutkie plasterki, ser- w kostkę. Teraz można połączyć składniki. Sos można przyrządzić z oliwy, soczku z cytryny, dodanego do smaku i ziół. Sałatka jest wspaniała w smaku- trochę słodka, trochę kwaśna, a rukola dodaje pikanterii:)
Smacznego! I życzę żeby ćwiczący nie zapominali jeść:)
czwartek, 27 listopada 2014
niedziela, 16 listopada 2014
Karjalanpiirakka, czy kalitki? Jak moje skandynawsko-rosyjskie korzenie wpłynęły na treść dzisiejszej kolacji..
Witajcie,
Rozmawiałam dziś ze swoją Babcią, która jest bardzo pogodną, żyjącą zgodnie z naturą osobą. Na szczęście Babcia, mimo podeszłego wieku bardzo dobrze wygląda, niesamowicie szybko i sprawnie się porusza, a co dla mnie najważniejsze- bardzo dużo pamięta. Nie mówiąc już o tym, że używa skype'a:)
Tak się złożyło, że naszło mnie dzisiaj, żeby upiec domowe ciastka, takie, które najbardziej kojarzą mi się z domem rodzinnym, od którego bardzo jestem daleko. Jak zwykle, padło oczywiście na tzw. kalitki- ciastka z żytniej mąki z ziemniaczanym nadzieniem. Takie ciastka piekła jeszcze moja prababka i jej matka, które przyszły z przesiedleńcami z terenów Karelii, żeby zadomowić się nad rzeką Tikhvinką. Właśnie po moich wepskich przodkach odziedziczyłam wydatne kości policzkowe, wiarę w magiczną, leczniczą moc ziół, drzew i kamieni, a także ten przepis na domowe ciastka, które w mojej rodzinie pojawiają się na stole podczas rozmaitych świąt. Ja natomiast, mieszkając w Polsce robię je na co dzień, dla podtrzymania tradycji:)
Tym razem kalitki wyszły mi niezbyt ształtne, zato bardzo smaczne, do herbatki polecam. Ja oczywiście musiałam sobie zaserwować w gżeli, a jakże:)
Skłądniki
na ciasto:
- szklanka jogurtu greckiego (może być też zwykły naturalny lub kefir)
- mąka żytnia i pszenna, w proporcji 1/1 (zawsze sypię na oko, stopniowo) Ciasto powinno być miękkie, łatwe do rozwałkowania.
- duża szczypta soli
na nadzienie:
- 3 duże ziemniaki
- jajko
- pół szklanki mleka
- łyżka masła
- sól, biały pieprz
Przygotowanie:
Na początku lepiej jest zrobić nadzienie, czyli zwykłe puree ziemniaczane:) Do ugotowanych ziemniaków dodaję gorące mleko, masło i przyprawy, tłukę, na końcu mieszam z surowym jajkiem. Odstawiam do wystygnięcia, zabieram się za ciasto.
Jak już się domyślacie, ciasto jest niezwykle proste. Trzeba połączyć składniki tak, żeby wyszło elastyczne i dobrze się rozwałkowywało. Robię z ciasta wałek, podsypując mąką. Dzielę ciasto na porcję, które rozwałkowuję na kształt owalu. Na środek każdego placuszka kładę farsz ziemniaczany, brzegi placuszka formuję do środka, kształtując fałdki. Ciasto jest bardzo delikatne, najlepiej więc kształtować pierożki już na blaszce do pieczenia. Piekę ciastka w piekarniku, rozgrzanym do 180 stopni około 30 minut.
Smacznego!
PS:
Kalitki, czy typowo fińskie karjalanpiirakke, można ugotować z rozmaitym nadzieniem. W Finlandii najbardziej tradycyjne nadzienie składa się z ugotowanego specjalnie ryżu i pasty jajecznej. Choć w dzisiejszych czasach, zwłaszcza podczas szykowania imprez, pierożki ozdabiane są nowocześnie, na przykład wędzonym łososiem. Moja Babcia często pieczę je ze słodkim waniliowym białym serem.
Rozmawiałam dziś ze swoją Babcią, która jest bardzo pogodną, żyjącą zgodnie z naturą osobą. Na szczęście Babcia, mimo podeszłego wieku bardzo dobrze wygląda, niesamowicie szybko i sprawnie się porusza, a co dla mnie najważniejsze- bardzo dużo pamięta. Nie mówiąc już o tym, że używa skype'a:)
Tak się złożyło, że naszło mnie dzisiaj, żeby upiec domowe ciastka, takie, które najbardziej kojarzą mi się z domem rodzinnym, od którego bardzo jestem daleko. Jak zwykle, padło oczywiście na tzw. kalitki- ciastka z żytniej mąki z ziemniaczanym nadzieniem. Takie ciastka piekła jeszcze moja prababka i jej matka, które przyszły z przesiedleńcami z terenów Karelii, żeby zadomowić się nad rzeką Tikhvinką. Właśnie po moich wepskich przodkach odziedziczyłam wydatne kości policzkowe, wiarę w magiczną, leczniczą moc ziół, drzew i kamieni, a także ten przepis na domowe ciastka, które w mojej rodzinie pojawiają się na stole podczas rozmaitych świąt. Ja natomiast, mieszkając w Polsce robię je na co dzień, dla podtrzymania tradycji:)
Tym razem kalitki wyszły mi niezbyt ształtne, zato bardzo smaczne, do herbatki polecam. Ja oczywiście musiałam sobie zaserwować w gżeli, a jakże:)
Skłądniki
na ciasto:
- szklanka jogurtu greckiego (może być też zwykły naturalny lub kefir)
- mąka żytnia i pszenna, w proporcji 1/1 (zawsze sypię na oko, stopniowo) Ciasto powinno być miękkie, łatwe do rozwałkowania.
- duża szczypta soli
na nadzienie:
- 3 duże ziemniaki
- jajko
- pół szklanki mleka
- łyżka masła
- sól, biały pieprz
Przygotowanie:
Na początku lepiej jest zrobić nadzienie, czyli zwykłe puree ziemniaczane:) Do ugotowanych ziemniaków dodaję gorące mleko, masło i przyprawy, tłukę, na końcu mieszam z surowym jajkiem. Odstawiam do wystygnięcia, zabieram się za ciasto.
Jak już się domyślacie, ciasto jest niezwykle proste. Trzeba połączyć składniki tak, żeby wyszło elastyczne i dobrze się rozwałkowywało. Robię z ciasta wałek, podsypując mąką. Dzielę ciasto na porcję, które rozwałkowuję na kształt owalu. Na środek każdego placuszka kładę farsz ziemniaczany, brzegi placuszka formuję do środka, kształtując fałdki. Ciasto jest bardzo delikatne, najlepiej więc kształtować pierożki już na blaszce do pieczenia. Piekę ciastka w piekarniku, rozgrzanym do 180 stopni około 30 minut.
Smacznego!
PS:
Kalitki, czy typowo fińskie karjalanpiirakke, można ugotować z rozmaitym nadzieniem. W Finlandii najbardziej tradycyjne nadzienie składa się z ugotowanego specjalnie ryżu i pasty jajecznej. Choć w dzisiejszych czasach, zwłaszcza podczas szykowania imprez, pierożki ozdabiane są nowocześnie, na przykład wędzonym łososiem. Moja Babcia często pieczę je ze słodkim waniliowym białym serem.
środa, 12 listopada 2014
Cha-cza-pu-ri na szybko i łatwo! :)
Witajcie,
Tak się składa, że dzisiaj szykowałam Go na dłuuuuugą delegację. Właściwie najdłuższą w Naszej historii, bo wróci dopiero zimą. Mam nadzieję, że do tego czasu drewno do kominka mi się nie skończy, bo będę musiała wtedy zakasać rękawy i...:) Czego jeszcze, powiedzcie, kobieta nie robi? Oczywiste, że zrobiłam z tej zacnej:) okazji coś specjalnego na drogę. Kanapki to banał!:) W dodatku moje chaczapuri robi się szybciej niż kanapki. Wiadomo, w dzisiejszych czasach trzeba być super smart :).
Chaczapuri to tradycyjny gruziński placek z serem, bardzo smaczny i pożywny. Najlepiej je się go z jakimś sosem, na przykład adżyką (ostry sos paprykowo- pomidorowy).Chaczapuri może być świetnym daniem na imprezę.
A oto moje chaczapuri
Składniki na ciasto:
- 2 jajka
- 200 g kefiru
- szczypta soli
- 2,5 szklanki mąki
- łyżeczka proszku do pieczenia
Na nadzienie:
- 200 g twardego sera (ja dałam kozi w ramach eksperymentu- więcej go nie kupię:)
- duży pęczek zieleniny (mam pietruszkę)
Przygotowanie:
W misce ubijam jajka z solą, dodaję kefir i mieszam wszystko. Na koniec wsypuję mąkę i proszek do pieczenia. Mąkę polecam dodawać stopniowo. Konsystencja ciasta powinna przypominać drożdżowe. Ciasto sobie czeka grzecznie na rozwój akcji, a ja w tym czasie kroję w kostkę ser i siekam ogromny pęczek pietruszki. Ci, którzy się zdziwili, że to nie lubczyk, muszą przeczytać ponownie wstęp do przepisu:). Mieszam zieleninę z serem i siekam przez chwilę wszystko razem. Rozwałkowuję ciasto na jakiejś 2 cm, na środek układam farsz serowy. Odgarniam ciasto z boków na środek, tak żeby zakryć ser, i znowu rozwałkowuję delikatnie. Powstały tym sposobem 4 cm-wy placek formuję rękami tak, żeby uzyskać okrągły kształt i wkładam do nagrzanego do 180 stopni piekarnika. Ciasto piecze się ok 20 minut. Kiedy się zarumieni- można wyjmować. Drugim sposobem jest podsmażenie placka na mocno rozgrzanej patelni bez tłuszczu.
Smacznego!
Tak się składa, że dzisiaj szykowałam Go na dłuuuuugą delegację. Właściwie najdłuższą w Naszej historii, bo wróci dopiero zimą. Mam nadzieję, że do tego czasu drewno do kominka mi się nie skończy, bo będę musiała wtedy zakasać rękawy i...:) Czego jeszcze, powiedzcie, kobieta nie robi? Oczywiste, że zrobiłam z tej zacnej:) okazji coś specjalnego na drogę. Kanapki to banał!:) W dodatku moje chaczapuri robi się szybciej niż kanapki. Wiadomo, w dzisiejszych czasach trzeba być super smart :).
Chaczapuri to tradycyjny gruziński placek z serem, bardzo smaczny i pożywny. Najlepiej je się go z jakimś sosem, na przykład adżyką (ostry sos paprykowo- pomidorowy).Chaczapuri może być świetnym daniem na imprezę.
A oto moje chaczapuri
Składniki na ciasto:
- 2 jajka
- 200 g kefiru
- szczypta soli
- 2,5 szklanki mąki
- łyżeczka proszku do pieczenia
Na nadzienie:
- 200 g twardego sera (ja dałam kozi w ramach eksperymentu- więcej go nie kupię:)
- duży pęczek zieleniny (mam pietruszkę)
Przygotowanie:
W misce ubijam jajka z solą, dodaję kefir i mieszam wszystko. Na koniec wsypuję mąkę i proszek do pieczenia. Mąkę polecam dodawać stopniowo. Konsystencja ciasta powinna przypominać drożdżowe. Ciasto sobie czeka grzecznie na rozwój akcji, a ja w tym czasie kroję w kostkę ser i siekam ogromny pęczek pietruszki. Ci, którzy się zdziwili, że to nie lubczyk, muszą przeczytać ponownie wstęp do przepisu:). Mieszam zieleninę z serem i siekam przez chwilę wszystko razem. Rozwałkowuję ciasto na jakiejś 2 cm, na środek układam farsz serowy. Odgarniam ciasto z boków na środek, tak żeby zakryć ser, i znowu rozwałkowuję delikatnie. Powstały tym sposobem 4 cm-wy placek formuję rękami tak, żeby uzyskać okrągły kształt i wkładam do nagrzanego do 180 stopni piekarnika. Ciasto piecze się ok 20 minut. Kiedy się zarumieni- można wyjmować. Drugim sposobem jest podsmażenie placka na mocno rozgrzanej patelni bez tłuszczu.
Smacznego!
sobota, 8 listopada 2014
Weekend no to...barszcz! Nie, nie ukraiński:)
Witajcie,
Myślę że spora część Was uprawia, tak jak ja, najpopularniejszy chyba dzisiaj sport, zwany multitaskingiem ;). Wiecie: wstajesz rano, uszykować się, uszykować wszystkich, zrobić śniadanie, zrobić kanapki, zawieźć, praca, praca, praca, odebrać, zakupy, zrobić kolację, zrobić pranie, zrobić obiad na jutro, swoje rzeczy porobić (kiedy już naprawdę nikt od Ciebie nic nie chce), prasowanie (żeby było milej- przy tv), padasz na twarz.., w wersji extreme- jeszcze masz na coś ochotę :). Moja prababcia miała duuuużo czasu na to żeby przygotować codziennie świeże jedzenie i na pewno robiła to długo. Ja gotuję zazwyczaj w tempie godnym programu Hell's kitchen, dlatego mój barszcz nie jest ani ukraiński, ani tradycyjny. Jest po prostu mój! Duże tempo, dużo smaku i już :)
Proszę:
Składniki:
- 2 buraki
- cebula biała
- 2 ząbki czosnku
- 2 duże ziemniaki
- pół czerwonej słodkiej papryki
- łyżka koncentratu pomidorowego
- 2 łyżki octu jabłkowego
- sól, pieprz
Przygotowanie:
Można przygotować marynatę wieczorem (wersja dla zabieganych), lub gdy woda na zupę w garnku się powoli zagotowuje. Wrzucam na patelnię: starte na tarce z grubymi otworami buraki, pokrojone w kostkę cebulę i paprykę, poszatkowany czosnek. Smażę na małym ogniu przez chwilę. Dokładam koncentrat, wlewam ocet, solę i pieprze. Podduszam do momentu, kiedy buraki trochę zmiękną. Wrzucam wszystko do garnka z gotującą się wodą i dorzucam ziemniaki w całości. Zupa jest gotowa wtedy, kiedy ziemniaki są całkowicie miękkie. Zazwyczaj zajmuje im to około 30 min :) Wtedy biorę tłuczek do ziemniaków i tłukę je w zupie. Przez to zupa robi się gęstsza no i po prostu lepiej wygląda i smakuje. Jak widzicie, roboty niewiele, ale barszcz jest!:)
Smacznego!
Myślę że spora część Was uprawia, tak jak ja, najpopularniejszy chyba dzisiaj sport, zwany multitaskingiem ;). Wiecie: wstajesz rano, uszykować się, uszykować wszystkich, zrobić śniadanie, zrobić kanapki, zawieźć, praca, praca, praca, odebrać, zakupy, zrobić kolację, zrobić pranie, zrobić obiad na jutro, swoje rzeczy porobić (kiedy już naprawdę nikt od Ciebie nic nie chce), prasowanie (żeby było milej- przy tv), padasz na twarz.., w wersji extreme- jeszcze masz na coś ochotę :). Moja prababcia miała duuuużo czasu na to żeby przygotować codziennie świeże jedzenie i na pewno robiła to długo. Ja gotuję zazwyczaj w tempie godnym programu Hell's kitchen, dlatego mój barszcz nie jest ani ukraiński, ani tradycyjny. Jest po prostu mój! Duże tempo, dużo smaku i już :)
Proszę:
Składniki:
- 2 buraki
- cebula biała
- 2 ząbki czosnku
- 2 duże ziemniaki
- pół czerwonej słodkiej papryki
- łyżka koncentratu pomidorowego
- 2 łyżki octu jabłkowego
- sól, pieprz
Przygotowanie:
Można przygotować marynatę wieczorem (wersja dla zabieganych), lub gdy woda na zupę w garnku się powoli zagotowuje. Wrzucam na patelnię: starte na tarce z grubymi otworami buraki, pokrojone w kostkę cebulę i paprykę, poszatkowany czosnek. Smażę na małym ogniu przez chwilę. Dokładam koncentrat, wlewam ocet, solę i pieprze. Podduszam do momentu, kiedy buraki trochę zmiękną. Wrzucam wszystko do garnka z gotującą się wodą i dorzucam ziemniaki w całości. Zupa jest gotowa wtedy, kiedy ziemniaki są całkowicie miękkie. Zazwyczaj zajmuje im to około 30 min :) Wtedy biorę tłuczek do ziemniaków i tłukę je w zupie. Przez to zupa robi się gęstsza no i po prostu lepiej wygląda i smakuje. Jak widzicie, roboty niewiele, ale barszcz jest!:)
Smacznego!
środa, 5 listopada 2014
Koniec leniuchowania- Żarkoje czeka!
Witajcie,
Po spędzonych miło urodzinach( dla ciekawskich opowiem, że w tym roku byłam czarowana w sushi-barze), zabieram się za gotowanie. A Wy już wiecie, jakie konsekwencje ponoszę, gdy nie ugotuję obiadu :) Zrobiłam więc od razu coś efektownego, a zarazem coś bardzo prostego. Przedstawiam Wam żarkoje- typowo wschodnią potrawę jednogarnkową. Praktyczne, czyż nie?:)
Oto jak wygląda moje żarkoje:
Składniki na jeden garnuszek:
- kilka kawałków mięsa
- dwa średnie ziemniaki
- pół marchewki
- ćwiartka cebuli białej
-ząbek czosnku
-przyprawy w proszku: sól, pieprz, papryka słodka, majeranek
-listek laurowy
Przygotowanie:
Dla przygotowania tej potrawy najlepiej jest zaopatrzyć się w małe garnuszki ceramiczne, chyba że macie jeden duży garnek ceramiczny. W każdym wypadku, podanie potrawy właśnie w garnuszku stwarza cały efekt, jeść z takiego garnuszka uwielbiają zwłaszcza dzieci.
Na początku przygotowuję mięso- trzeba pokroić je w kostkę i doprawić, po czym można odstawić do lodówki. Zabieram się za warzywa. Wszystkie trzeba oczyścić i pokroić: ziemniaki i cebule- na ćwiartki, marchewkę- na plasterki. Do garnuszka wkładam kolejno: ziemniaki, marchewkę, mięso(po wyjęciu z lodówki lekko podsmażone), cebulę, czosnek, liść laurowy. Wszystko zalewam gorącą przegotowaną wodą na 1/3 wysokości. Dosalam, przyprawiam. Wkładam przykryte pokrywkami garnuszki do piekarnika, rozgrzanego do 180 stopni na około półtorej godziny.
Smacznego! Idźcie na łatwiznę z klasą ;)
Po spędzonych miło urodzinach( dla ciekawskich opowiem, że w tym roku byłam czarowana w sushi-barze), zabieram się za gotowanie. A Wy już wiecie, jakie konsekwencje ponoszę, gdy nie ugotuję obiadu :) Zrobiłam więc od razu coś efektownego, a zarazem coś bardzo prostego. Przedstawiam Wam żarkoje- typowo wschodnią potrawę jednogarnkową. Praktyczne, czyż nie?:)
Oto jak wygląda moje żarkoje:
Składniki na jeden garnuszek:
- kilka kawałków mięsa
- dwa średnie ziemniaki
- pół marchewki
- ćwiartka cebuli białej
-ząbek czosnku
-przyprawy w proszku: sól, pieprz, papryka słodka, majeranek
-listek laurowy
Przygotowanie:
Dla przygotowania tej potrawy najlepiej jest zaopatrzyć się w małe garnuszki ceramiczne, chyba że macie jeden duży garnek ceramiczny. W każdym wypadku, podanie potrawy właśnie w garnuszku stwarza cały efekt, jeść z takiego garnuszka uwielbiają zwłaszcza dzieci.
Na początku przygotowuję mięso- trzeba pokroić je w kostkę i doprawić, po czym można odstawić do lodówki. Zabieram się za warzywa. Wszystkie trzeba oczyścić i pokroić: ziemniaki i cebule- na ćwiartki, marchewkę- na plasterki. Do garnuszka wkładam kolejno: ziemniaki, marchewkę, mięso(po wyjęciu z lodówki lekko podsmażone), cebulę, czosnek, liść laurowy. Wszystko zalewam gorącą przegotowaną wodą na 1/3 wysokości. Dosalam, przyprawiam. Wkładam przykryte pokrywkami garnuszki do piekarnika, rozgrzanego do 180 stopni na około półtorej godziny.
Smacznego! Idźcie na łatwiznę z klasą ;)
czwartek, 30 października 2014
Dzicz po raz drugi..padam.
Witajcie,
Dzisiaj nie ma większej filozofii.. Szczerze mówiąc to padam na twarz, ale postanowiłam że zrobię wpis i już:) Przedstawiam Wam moje dzisiejsze kotlety z mielonej dziczyzny.
A oto składniki:
- mięso mielone z jelenia 500 g., ale może to być każde inne, na przykład wołowe.
- jedna cebula biała
- sucha buła
- 2 ząbki czosnku
- sól, pieprz, majeranek
Przygotowanie:
Moczę suchą bułę w przegotowanej wodzie, doprawiam mięso. Na patelni w tym czasie szkli się cebula wraz z grubo pokrojonym czosnkiem. Dorzucam do mięsa te składniki, kiedy trochę wystygną. Na koniec mieszam wszystko razem z wymoczoną bułką. Kotlety smażę na oleju, jeśli ktoś lubi się oszukiwać, to może wlać oliwę z oliwek i udawać że kotlety będą zdrowsze:). Przed położeniem na patelnie, każdy kotlet trzeba wytarzać w bułce tartej. Żeby łatwiej było lepić kotlety, można postawić sobie miseczkę z wodą i moczyć czas od czasu w niej ręce.
Smacznego!
A wielozadaniowość jest przereklamowana!
Dzisiaj nie ma większej filozofii.. Szczerze mówiąc to padam na twarz, ale postanowiłam że zrobię wpis i już:) Przedstawiam Wam moje dzisiejsze kotlety z mielonej dziczyzny.
A oto składniki:
- mięso mielone z jelenia 500 g., ale może to być każde inne, na przykład wołowe.
- jedna cebula biała
- sucha buła
- 2 ząbki czosnku
- sól, pieprz, majeranek
Przygotowanie:
Moczę suchą bułę w przegotowanej wodzie, doprawiam mięso. Na patelni w tym czasie szkli się cebula wraz z grubo pokrojonym czosnkiem. Dorzucam do mięsa te składniki, kiedy trochę wystygną. Na koniec mieszam wszystko razem z wymoczoną bułką. Kotlety smażę na oleju, jeśli ktoś lubi się oszukiwać, to może wlać oliwę z oliwek i udawać że kotlety będą zdrowsze:). Przed położeniem na patelnie, każdy kotlet trzeba wytarzać w bułce tartej. Żeby łatwiej było lepić kotlety, można postawić sobie miseczkę z wodą i moczyć czas od czasu w niej ręce.
Smacznego!
A wielozadaniowość jest przereklamowana!
środa, 29 października 2014
Wkurzyłam się!
Witajcie,
Dzisiaj po raz kolejny słyszałam narzekania na dynie: że mdłe, że nijakie, że nadają się tylko na pikantną zupę lub do ozdoby.. Co za bzdury! Kiedy jestem wkurzona, na szczęście podnosi mi się poziom kreatywności :). Postanowiłam więc, na przekór wszystkim wymyślić jakiś deser z dyni (a że szaleje za słodyczami, to mi się to udało błyskawicznie :)
A oto ten deserek
Składniki:
- 1/4 małej dyni
- pomarańcza
- garść rodzynek
- połówka cytryny
-cukier
Przygotowanie:
Pokroiłam obraną dynię w kostkę, wrzuciłam całość do garnka i podlałam trochę wody. Niech się poddusi na razie sama pod przykryciem. W tym czasie filetowałam pomarańcze (pomarańcze kroicie na pół, obracacie miąższem do dołu na deskę i skrawacie całą skórkę, wraz z białą warstwą). Owoc trzeba też ładnie pokroić i dorzucić wraz z rodzynkami do garnka. Kiedy wszystko się poddusiło na miękko, wlałam sok z połówki cytryny i wsypałam cukier. Cukru trzeba niewiele, najlepiej doprawić do smaku. Podawać polecam na ciepło z serkiem mascarpone lub bitą śmietaną.
Smacznego! Wkurzajcie się kreatywnie!
Dzisiaj po raz kolejny słyszałam narzekania na dynie: że mdłe, że nijakie, że nadają się tylko na pikantną zupę lub do ozdoby.. Co za bzdury! Kiedy jestem wkurzona, na szczęście podnosi mi się poziom kreatywności :). Postanowiłam więc, na przekór wszystkim wymyślić jakiś deser z dyni (a że szaleje za słodyczami, to mi się to udało błyskawicznie :)
A oto ten deserek
Składniki:
- 1/4 małej dyni
- pomarańcza
- garść rodzynek
- połówka cytryny
-cukier
Przygotowanie:
Pokroiłam obraną dynię w kostkę, wrzuciłam całość do garnka i podlałam trochę wody. Niech się poddusi na razie sama pod przykryciem. W tym czasie filetowałam pomarańcze (pomarańcze kroicie na pół, obracacie miąższem do dołu na deskę i skrawacie całą skórkę, wraz z białą warstwą). Owoc trzeba też ładnie pokroić i dorzucić wraz z rodzynkami do garnka. Kiedy wszystko się poddusiło na miękko, wlałam sok z połówki cytryny i wsypałam cukier. Cukru trzeba niewiele, najlepiej doprawić do smaku. Podawać polecam na ciepło z serkiem mascarpone lub bitą śmietaną.
Smacznego! Wkurzajcie się kreatywnie!
Subskrybuj:
Posty (Atom)






